-HER KARANLIĞIN BAĞRINDA BİR FECR SAKLI- "İM JEDEN DUNKELHEİT VERSTECKT EİN SONNENAUFGANG "

NEDEN DİYORUM , NEDEN ? (Geç kalmış bir özeleştiri)

beş oğlan kardeş
Okulları konuşmak istemiyorum fakat ,neden bizim medreselerimizde anne babalık eğitimi verilmez ?
Emsileyi ezberler gibi,hayatın ilk adımları da öğretilmez,binanın babları gibi hayatın kapıları,maksudun iniş çıkışları gibi hayatın zorlukları da anlatılmaz.Annlatmak istediğim şu ki,
Örneğin;
Kızlarımıza ..,Hoca Hanım olan kızlarımıza, hamileliğin nasıl kutsal bir emanet olduğu,lohusalığı,lohusalık depresyonunun ne olduğunu,bebek ve anne arasındaki güvenli bağlanmanın ilmi boyutu,bebeklerin bakımında karşılaşılan zorluklar ve üstesinden gelme yollarının nasıl olması gerektiği,engelli çocukla imtihanın dünyevi ve uhrevi yönü ve pediatrik yaklaşımın adım adım boyutlarının neler olduğu da öğretilseydi.Karşılaşılan bu zorluklarla beraber İslam-i davanın da nasıl beraberce dengeli yürütülebileceği…
Her yönden donanımlı Hanım Efendiler yetişebilseydi.
Oğullarımız;
Bir hanımla evlenmenin sorumluluğu ve imtihani yönü ve sorumluluklarının neler olabileceği;Örneğin hamile bir eşin ruhsal durumunun nasıl olabileceği ve ne gibi değişimler yaşayabileceği,lohusa bir hanımın manevi çalkantılarını anlama ve rahmetle yaklaşma yönü de anlatılabilseydi…,nefes nefes annenin fıtraten tamamen çocuğuna koruma iç güdüsüyle yönelirken aslında eşini ihmal etmediğini…,babadan daha çok sorumluluk yüklenmiş anneye ,annenin kaygılarına nasıl tercüman olunabileceği de öğretilebilseydi !
Belki bu kadar kendi içimizde çalkantılar boşanmalar da yaşanmaz mıydı acaba?
Hayatın ,evliliğin ,hanıma eş, yavruya baba olmanın ne tür zorluklarının olduğu erkeğe öğretilseydi …,hayatın ,sadece fiiler ,çekimler ve babları ezberlemekten ibaret olmadığını öğretilebilseydi…,
İşte o zaman on iki ilmi öğrenmeye sabır göstermiş ve bitirmiş o baba ufacık yavrusunu sokak ortasında sabırsızca ve acımasızca dövmeyecekti…,medresede hocalık yapan anne yavrularından bunalıp derslerin gölgesine sığınmayacaktı…,zira yüz kişiye hitap etmeye benzemez bir çocuğun dünyasına girebilmek….Dönüp kendi içimize baktığımda ne kadar çok eksiğimizin olduğunu görmek beni derinden üzüyor.
Biz anne baba olamadan Hoca olmaya adandık ve ne hikmetse yavrularımızı hep avuçlarımızda kaybettik.
Fecr Anasayfa

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s