-HER KARANLIĞIN BAĞRINDA BİR FECR SAKLI- "İM JEDEN DUNKELHEİT VERSTECKT EİN SONNENAUFGANG "

“ÂTİYİ KARANLIK GÖREREK AZMİ BIRAKMAK”

Mehmet-Akif-Ersoy

بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

 

يَا بَنِيَّ اذْهَبُواْ فَتَحَسَّسُواْ مِن يُوسُفَ وَأَخِيهِ وَلاَ تَيْأَسُواْ مِن رَّوْحِ اللّهِ إِنَّهُ لاَ يَيْأَسُ مِن رَّوْحِ اللّهِ إِلاَّ الْقَوْمُ الْكَافِرُونَ

 
“Ey oğullarım! Gidin Yûsuf’u ve kardeşini araştırın. Allah’ın rahmetinden ümit kesmeyin. Çünkü kâfirler topluluğundan başkası Allah’ın rahmetinden ümidini kesmez.”

 

12 / YÛSUF – 87 

 Atiyi Karanlık Görerek Azmi Bırakmak

Âtiyi karanlık görerek azmi bırakmak… 
Alçak bir ölüm varsa, emînim, budur ancak. 
Dünyâda inanmam, hani görsem de gözümle. 
İmânı olan kimse gebermez bu ölümle: 
Ey dipdiri meyyit, ‘İki el bir baş içindir.’ 
Davransana… Eller de senin, baş da senindir! 
His yok, hareket yok, acı yok… Leş mi kesildin? 
Hayret veriyorsun bana… Sen böyle değildin. 
Kurtulmaya azmin neye bilmem ki süreksiz? 
Kendin mi senin, yoksa ümîdin mi yüreksiz? 
Âtiyi karanlık görüvermekle apıştın? 
Esbâbı elinden atarak ye’se yapıştın! Karşında ziyâ yoksa, sağından, ya solundan Tek bir ışık olsun buluver… Kalma yolundan. 
Âlemde ziyâ kalmasa, halk etmelisin, halk! 
Ey elleri böğründe yatan, şaşkın adam, kalk! 
Herkes gibi dünyâda henüz hakk-i hayâtın 
Varken, hani herkes gibi azminde sebâtın? 
Ye’s öyle bataktır ki; düşersen boğulursun. 
Ümîde sarıl sımsıkı, seyret ne olursun! 
Azmiyle, ümidiyle yaşar hep yaşayanlar; 
Me’yûs olanın rûhunu, vicdânını bağlar 
Lânetleme bir ukde-i hâtır ki: çözülmez… 
En korkulu câni gibi ye’sin yüzü gülmez! 
Mâdâm ki alçaklığı bir, ye’s ile şirkin; 
Mâdâm ki ondan daha mel’un daha çirkin 
Bir seyyie yoktur sana; ey unsur- îman, 
Nevmid olarak rahmet-i mev’ûd-u Hudâ’dan, 
Hüsrâna rıza verme… Çalış… Azmi bırakma; 
Kendin yanacaksan bile, evlâdını yakma! 

Evler tünek olmuş, ötüyor bir sürü baykuş… 
Sesler de: ‘Vatan tehlikedeymiş… Batıyormuş! ‘ 
Lâkin, hani, milyonları örten şu yığından, 
Tek kol da yapışsam demiyor bir taraftan! 
Sâhipsiz olan memleketin batması haktır; 
Sen sâhip olursan bu vatan batmayacaktır. 
Feryâdı bırak, kendine gel, çünkü zaman dar… 
Uğraş ki: telâfi edecek bunca zarar var. 
Feryâd ile kurtulması me’mûl ise haykır! 
Yok, yok! Hele azmindeki zincirleri bir kır! 
‘İş bitti… Sebâtın sonu yoktur! ‘ deme, yılma. 
Ey millet-i merhûme, sakın ye’se kapılma. 



 19 Rebîülahir 1331- 14 Mart 1329   (27 Mart 1913)

 

Mehmet Akif Ersoy

(SAFAHAT(üÇüNCü KiTAP)

 Âti:gelecek

Azm:gayret

Meyyit:ölü

Apışmak:bir işin üstesinden gelememe

Esbâb:sebepler

Ye’s:ümitsizlik

Ziya:ışık aydınlık

Böğür:göbek ve göğüs arası

Hakk-ı hayat: yaşama hakkı

Sebat: bir işte gayret gösterme kararlı olma

Me’yus: ümitsiz,karamsar

Ukde-i hatır: aklın düğümlenmesi

Şirk:Yüce Allah’a ortak koşmak.

Seyyie:kötülük

Unsur-u iman: Allah’a inananlar

Nevmid: ümitsizlik

Rahmet-i mev’ud-i hüda: Yüce Allah’ın vaad ettiği Rahmet

Me’mul:ümit edilen ,beklenen,umulan

Milleti merhume: acınası millet

mehmet akif ersoy yaşamak-

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s